სხეულის მიმტაცებელი

ბრიქსტონში, ქოლდჰარბორის შესახვევში, რკინიგზის თაღების ქვეშ, ავტოფარეხია, რომელსაც მანქანების შესაკეთებლად იყენებენ. გვერდით რამდენიმე დამტვრეული და საბურავების გარეშე დარჩენილი ავტომობილიცაა მიგდებული. მოპირდაპირედ კი, პატარა ხეივნის ბოლოში “Miguel’s”-ია - ლონდონის ყველაზე მეგობრული სავარჯიშო დარბაზი.

დილიან უაითი აქ პოზიტივის მისაღებად არ მოსულა: “არ მიყვარს, როცა ორშაბათ დილას ვდგები და სახეში მაშინვე მუშტებს ვიღებ, თუმცა ვერაფერს იზამ, ასეა საჭირო. როგორც ძველები იტყოდნენ დასველების გარეშე ვერ გაცურავ და ტკივილის გარეშე წარმატებას ვერ მიაღწევ“.

უაითი, თვითაღიარებული სამხრეთ ლონდონის მეფე ჩემპიონობისთვის ემზადება. ენტონი ჯოშუასთან მარცხი წარსულს ჩაბარდა. დილიანმა სერიოზული პროგრესი განაცადა და ნებისმიერი ოპონენტის დასამარცხებლად მზადაა. უაითი უკვე რინგზეა მის პირისპირ კი 2 მეტრის სიმაღლის კარლ სპენსერი დგას, სპორტსმენი, რომელიც ერთ დროს საკმაოდ იმედისმომცემი მოკრივე იყო, მაგრამ ტრამვების გამო იძულებული გახდა, კარიერა დაესრულებინა.  ბრიტანელმა იცის, რომ რინგზე უაითთან ყოფნა რთულია და სპარინგის წინ ნერვიულობა ეტყობა. კარლ სპენსერი ცუდი მოკრივე ნამდვილად არაა. მან კარიერაში 5 შეხვედრა ჩაატარა და არცერთხელ  არ დამარცხებულა. თუმცა დღეს უაითის მსხვერპლია. დილიანის იამაიკური და სამხრეთ ლონდონური რთული და საშინელი ბავშვობა მის ორთაბრძოლებში იდეალურად გამოიხატება. ტყუილად როდი შეარქვეს „სხეულის მიმტაცებელი“.

მოკრივეებმა სამრაუნდიანი სპარინგი გამართეს. კარლს გამბედაობა არ აკლდა და რამდენჯერმე ხელებიც კი გაშალა, რათა დილიანი გაეღიზიანებინა, რაც საბოლოოდ უდიდესი შეცდომა აღმოჩნდა. მესამე რაუნდის დასასრულს უაითმა „აპერკოტით“ სპენსერს ცხვირი გაუტეხა. ბრიტანელს კვნესა აღმოხდა, რომელიც უფრო იმედგაცრუებისგან იყო გამოწვეული, ვიდრე ტკივილისგან. გონგის ხმის გაგონებისთანავე მან რინგი დატოვა და სარკის წინ საკუთარი ცხვირის შემოწმება დაიწყო.

უაითმა კაშ ალისთან კიდევ ერთი სამრაუნდიანი სპარინგი გამართა. შემდეგ ისევ სპენსერს დაუბრუნდა. კარლთან დილიანი ისეთი მოტივაციით და ჟინით ჩხუბობდა, რომ მწვრთნელმა დაუყვირა: ფრთხილად, ფრთხილად“! ამ რეპლიკაზე უაითის პასუხი, მის ცხოვრებასა და დამოკიდებულებას იდეალურად ასახავს: არა! სიფრთხილის და სიმარტივის დედაც!“.

დილიანი ახლა 30 წლისაა და თავადაც უკვირს, ამდენს რომ მიაღწია... მისი ცხოვრება იამაიკაში დაიწყო, სადაც უკიდურეს სიღარიბეში იზრდებოდა. დედამისმა უკეთესი ცხოვრების პოვნის იმედით ლონდონში წასვლა გადაწყვიტა და პერიოდულად ოჯახს ფინანსურად ეხმარებოდა, თუმცა დილიანს ფული თვალით არცერთხელ უნახავს...

მარტოობაში მყოფ უაითს შიმშილი ხშირად აწუხებდა და რამდენჯერმე უჭმელობისგან სიკვდილის პირასაც მივიდა. პატარა დილიანი იძულებული ხდებოდა მოეპარა და "კოკა-კოლას" ბოთლები შეეგროვებინა. მიღებული ფულით კი ტკბილეულს ყიდულობდა, რადგან ეს უკანასკნელი საჭმელზე იაფი ღირდა და ბავშვური ლოგიკიდან გამომდინარე თვლიდა, რომ საკვებზე მეტ ენერგიას მისცემდა.

უაითს სიმშვიდე ვერც 12 წლის ასაკში ბრექსტონში გადასვლამ მოუტანა. პირიქით, ინგლისში დილიანმა გადარჩენისთვის ბრძოლა დაიწყო. მას ესროლეს, ცივი იარაღით დაჭრეს და რამდენჯერმე ბანდიტურ გარჩევებშიც მიიღო მონაწილეობა. გამძლეობა და ინსტიქტები, სწორედ ასეთმა ცხოვრებამ ჩამოუყალიბა.  

საბედნიეროდ მოკრივეს ფეხში ესროლეს და არა თავში... დაჭრილი ბიჭი ტროტუარზე სისხლისგან იცლებოდა და საკუთარ ცხოვრებაზე ფიქრობდა, რა ვარიანტები ჰქონდა მას?! შესაძლოა, ციხეში ან მორგში წასულიყო, დედამიწაზე გატარებული წლები არაფერში გამოეყენებინა და რიგით "ლუზერად" ან მორიგ შავკანიან კრიმინალად ქცეულიყო?! უაითს არცერთი სცენარი მოსწონდა.

დილიანმა ჭაობს თავი კრივის საშუალებით დააღწია! კრივმა მისი სიცოცხლე იხსნა! რამდენიმე წლის შემდეგ ჩვენმა ბიჭმა დერიკ ჩისორა დაამარცხა და ჩემპიონობის ერთ-ერთი მთავარი პრეტენდენტია! მან მიაღწია იმას, რასაც არავინ ელოდა. ბიჭი, რომელმაც სიკვდილს თვალებში ჩახედა, დღეს მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო მძიმეწონოსანი მოკრივეა.

წარსულის ექო

2015 წლის დეკემბერში უაითი ჯოშუას დაუპირისპირდა და ენტონისთვის მტკივნეული დარტყმების მიყენება რამდენჯერმე მოახერხა კიდეც, თუმცა საბოლოოდ ამ უკანასკნელმა მეშვიდე რაუნდში ნოკაუტით იმარჯვა.  ჯოშუასთან ორთაბრძოლისას დილიანის ანტურაჟი წარსულის ექოს ატარებდა! განგსტერები, აგრესია, კრიმინალი! ყველაფერი კვლავ დილიანთან იყო. შერკინება ერთ მომენტში ქუჩურ გარჩევად გადაიქცა, მაგრამ ჯოშუასთან მარცხის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა! იგი აღარაა ფორმიდან ამოვარდნილი მებრძოლი, რომელსაც გამძლეობა არ აქვს და მხოლოდ 6 რაუნდის განმავლობაში ჩხუბობს. იგი აღარაა ის ადამიანი, რომელიც კრიმინალური მენტალიტეტით აზროვნებს. იგი აღარაა პიროვნება, რომელიც საკუთარი თავის განვითარებაზე არ მუშაობს. იმ მომენტის შემდეგ დილიანმა ყველაფერი გამოასწორა. ვარჯიშის სირთულეები, დიეტა, ცხოვრების სტილი! ამჟამად უაითი ჩემპიონობისთვისაც მზადაა! 

ჯოშუასთან მატჩიდან გარკვეული პერიოდის შემდეგ, დილიანი „დულვიჩის“ იტალიურ რესტორანში იჯდა და ბავშვობას იხსენებდა.

მამაჩემმა ბაბუას მენტალიტეტით გამზარდა. იგი თვლიდა, რომ თუ მკვდარი არ იყავი, მაშინ ყველაფერი კარგად გახლდათ და მუშაობა შეგეძლო. მან ბავშვობაში ისეთი საკითხები გამათავისებინა, რომლებიც მომავალში ჩემთვის ცხოვრებას უნდა ესწავლებინა“.

ერთხელ თევზაობისგან გადაღლილები სახლში ვბრუნდებოდით, როცა უეცრად ნავი გააჩერა და მიუხედავად იმისა, რომ ცურვა არ ვიცოდი წყალში გადამაგდო. ბუნებრივია ვყვიროდი - მამა! მამა! მიშველე ვიხრჩობი! მაგრამ რეაქცია არ ჰქონია! რამდენიმე წამში ცურვა დავიწყე და ნავზე ასვლა მოვახერხე. მართალია, მას უნიკალური სტილი ჰქონდა და საკმაოდ მკაცრი მასწავლებელი იყო, მაგრამ რომ არა მამაჩემი, დღეს მე ის კაცი არ ვიქნებოდი, რომელიც ვარ“.

 

უაითი, როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ინგლისში ბავშვობაში ჩავიდა, თუმცა მალევე მიხვდა, რომ შავკანიანისთვის ბანდებთან კუთვნილებისა და სიფრთხილის გარეშე, ლონდონში სიარული უსაფრთხო არ იქნებოდა. 

ინგლისში ჩამოსვლისას მეგონა, განსხვავებული ცხოვრება დამხვდებოდა, მაგრამ არაფერი შეცვლილა. გამოვიდა ისე, რომ უბრალოდ საცხოვრებელი ადგილი შევიცვალე. მე „ტულს ჰილში” და „ქოლდჰარბორის ხეივანში“ ვცხოვრობდი და ამ უბნებში განგსტერული კუთნილების გარეშე შავკანიანისთვის გაძლება ძალიან რთულია. ძლიერი უნდა ყოფილიყავი და აუცილებლად ვინმეს უნდა შეკედლებოდი, რათა ცოცხალი დარჩენილიყავი. ვინმე თუ ბრძოლაში გამოგიწვევდა, საკუთარი რეპუტაცია სისხლის ბოლო წვეთამდე უნდა დაგეცვა, წინააღმდეგ შემთხვევაში შენს არსებობას აზრი ეკარგებოდა“.

თუ თავს „ბრიქსტონელი ბიჭს“ უწოდებდი,  ბრიქსტონელ ბიჭად უნდა დარჩენილიყავი, სხვა უბნებში წასვლა სიკვდილს უდრიდა“.

„პირველად, როცა დამჭრეს, „კლეპჰემში“ ვიყავი. ზაფხული იყო, წვეულებებზე ხშირად დავდიოდი და როგორც ყველა ახალგაზრდა ბიჭი, გოგოებით ვიყავი დაინტერესებული. უეცრად მეგობარმა მითხრა: "მოდი, „კლეპჰემში“ წავიდეთ. იქ უკეთ გავერთობით“, მეც ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე დავთანხმდი, რადგან ამ დროს უკვე ისეთი „ცუდი ბიჭის“ სტატუსი მქონდა, რომ დარწმუნებული ვიყავი, ჩემთვის ზიანის მოყენებას ვერავინ გაბედავდა. თუმცა, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, შევცდი. ცალმხრივი სროლისას რამდენიმე ჩვენიანი დაჭრეს, ხოლო მე ტყვია ფეხში ორჯერ მომხვდა".

მეორედ უკვე პირადული მიზეზების გამო მომაყენეს ჭრილობა. ამ საკითხზე ჟურნალისტებთან საუბარი ნამდვილად არ მსურს“.

ლონდონში გადმოსვლის შემდეგ, შუბლზე იარაღი რამდენჯერმე მომაბჯინეს, მომიტაცეს და მოკვლით დამემუქრნენ, თუმცა ისეთ დონემდე ვიყავი მისული, ყველაფერი ფეხებზე მეკიდა. ჯუნგლების კანონებით ვცხოვრობდი და სხვა არაფერი ვიცოდი“.

ბევრი რაღაცის გახსენება შემიძლია. „ტულს ჰილში“ ყოფნის პერიოდში, ავტობუსით მგზავრობისას თავს ვხრიდი და ვიმალებოდი, რათა ჩემს მოსისხლე მტრებს არ ვეცნე. სამწუხაროდ დამალვას ყოველთვის ვერ ვახერხებდი, რამდენჯერმე ვიღაც ბიჭები ავტობუსს გამოდევნებიან და ჩემი დაჭრა უცდიათ, სამჯერ თუ ოთხჯერ გამოუვიდათ კიდეც. ყველაზე ცუდი ის იყო, რომ ერთადერთი გამოსავალი გქონდა - გაქცევა. შებრძოლება კარგს არაფერს მოგიტანდა, რადგან მათი რაოდენობა წამში გაათმაგდებოდა".

ჩემპიონობა ან სიკვდილი

უაითის ცხოვრებაში ცვლილებები თინეიჯერულ ასაკში დაიწყო, როცა ციხეში ყოფნისას დედამისს გულახდილად ესაუბრა. მოკრივე იხსენებს: “ვიჯექი და დედაჩემს ვუყურებდი, ჩემს წინ იყო ქალი, რომელიც ყველაფერს მერჩივნა და იგი სწორედ ჩემს გამო ტიროდა! მივხვდი, რომ არასწორად მოვიქეცი და გადავწყვიტე დედაჩემისთვის იმედი აღარასდროს გამეცრუებინა“.

ცოტა ხნის შემდეგ, დილიანს მეგობარმა კიკბოქსინგზე სიარული შესთავაზა, დღესდღეობით კი იგი ერთ-ერთი საუკეთესო მოკრივეა.

დანებებას არ ვაპირებ! უმაღლესი მწვერვალების დაპყრობა მოვახერხე და მსოფლიო ჩემპიონობის ამბიცია მთელი კარიერის მანძილზე მექნება. შეიძლებოდა 20 წელი გისოსებს მიღმა გამეტარებინა, ნარკოტიკებით მევაჭრა, ან სულაც რომელიმე სასაფლაოზე ვყოფილიყავი დასაფლავებული, მაგრამ ფაქტია დღეს აქ ვარ და გაჩერებას არ ვაპირებ. იმედი მაქვს, ადამიანების შთაგონებას ისევ მოვახერხებ და საკუთარი გამოცდილების გაზიარების წყალობით მათ სიცოცხლეს გადავარჩენ“.

უაითის ისტორია ბერნანდ ჰოპკინსის და სხვა მებრძოლების ცხოვრებას ჰგავს. მათთვის არჩევანი ძალიან მარტივი იყო - ციხე, სიკვდილი ან კრივი!..