ბრიქსტონში, ქოლდჰარბორის ქუჩის ერთ-ერთ კუთხეში, სარკინიგზო ხიდების ქვეშ, ავტოფარეხი მდებარეობს, რომელსაც ავტომობილების შესაკეთებლად იყენებენ. ავტოფარეხის გვერდით, რამდენიმე დამტვრეული და საბურავების გარეშე დარჩენილი მანქანაცაა მიგდებული. მოპირდაპირე მხარეს კი, პატარა ხეივნის ბოლოში Miguel’s გვხვდება - ლონდონის ყველაზე მეგობრული სავარჯიშო დარბაზი.

დილიან უაითი აქ პოზიტივის მისაღებად არ მოსულა: „არ მიყვარს, როცა ორშაბათ დილას ვდგები და სახეში მუშტებს ვიღებ, მაგრამ ვერაფერს იზამ. ასეა საჭირო. როგორც ძველები იტყოდნენ თუ არ დასველდები, ვერ გაცურავ. ტკივილის გარეშე წარმატებას ვერ მიაღწევ“.

სამხრეთ ლონდონის თვითაღიარებული მეფე საჩემპიონო ქამარს უმიზნებს. ენტონი ჯოშუასთან განცდილი ფიასკო წარსულს ჩაბარდა. დილიანმა სერიოზული პროგრესი განაცადა და ნებისმიერი მეტოქის დასამარცხებლად მზადაა. უაითი სპარინგისთვის ემზადება და რინგზე ავიდა. მის წინააღმდეგ კი 2 მეტრის სიმაღლის კარლ სპენსერი დგას. სპორტსმენი, რომელიც ერთ დროს საკმაოდ პერსპექტიული მოკრივე იყო, მაგრამ ტრამვების გამო, იძულებული გახდა, კარიერა ნაადრევად დაესრულებინა. კარლმა იცის, რომ რინგზე უაითთან ყოფნა რთულია და სპარინგის წინ ნერვიულობა ეტყობა. სპენსერი დაბალი დონის მოკრივე ნამდვილად არაა. მან კარიერაში 5 შეხვედრა ჩაატარა და არცერთხელ დამარცხებულა. თუმცა დღეს უაითის მსხვერპლის სტატუსი აქვს მორგებული. დილიანის იამაიკური და სამხრეთ ლონდონური რთული და საშინელი ბავშვობა მის ორთაბრძოლებში იდეალურად გამოიხატება. ტყუილად როდი შეარქვეს მას „სხეულის მიმტაცებელი“.

მოკრივეებმა 3-რაუნდიანი სპარინგი გამართეს. კარლს გამბედაობა არ აკლდა და რამდენჯერმე ხელებიც გაშალა, რათა დილიანი გაეღიზიანებინა, რაც უდიდესი შეცდომა აღმოჩნდა. მესამე რაუნდის ბოლოს უაითმა აპერკოტით სპენსერს ცხვირი გაუტეხა. კარლს კვნესა აღმოხდა, რომელიც უფრო იმედგაცრუებისგან იყო გამოწვეული, ვიდრე ტკივილისგან. გონგის ხმის გაგონებისთანავე მან რინგი დატოვა და სარკის წინ მიღებული დაზიანების შემოწმება დაიწყო.

უაითმა კაშ ალისთან კიდევ ერთი 3-რაუნდიანი სპარინგი გამართა. შემდეგ ისევ სპენსერს დაუბრუნდა. კარლთან დილიანი ისეთი მოტივაციითა და ჟინით ჩხუბობდა, რომ მწვრთნელმა დაუყვირა: ფრთხილად, ფრთხილად“! ამ რეპლიკაზე უაითის პასუხი, მის ცხოვრებასა და დამოკიდებულებას იდეალურად ასახავს: არა! სიფრთხილისა და სიმარტივის დედაც!“.

დილიანი 31 წლისაა და თავადაც უკვირს, ამდენს რომ მიაღწია... მისი ცხოვრება იამაიკაში დაიწყო, სადაც უკიდურეს სიღარიბეში იზრდებოდა. დედამისმა უკეთესი ცხოვრების პოვნის იმედით, ლონდონში წასვლა გადაწყვიტა და პერიოდულად ოჯახს ფინანსურად ეხმარებოდა, თუმცა დილიანს ფული თვალით არცერთხელ უნახავს... მარტოობაში მყოფ უაითს შიმშილი ხშირად აწუხებდა და რამდენჯერმე უჭმელობისგან სიკვდილის პირასაც მივიდა. პატარა დილიანი იძულებული ხდებოდა მოეპარა და „კოკა-კოლის" ბოთლები შეეგროვებინა. მიღებული ფულით კი ტკბილეულს ყიდულობდა, რადგან ტკბილეული საჭმელზე იაფი ღირდა და ბავშვური ლოგიკით თვლიდა, რომ ტკბილეულით საკვებზე მეტ ენერგიას მიიღებდა.

12 წლის უაითს სიმშვიდე ვერც ბრიქსტონში გადასვლამ მოუტანა. პირიქით - ინგლისში დილიანმა გადარჩენისთვის ბრძოლა დაიწყო. მას ესროლეს, ცივი იარაღით დაჭრეს და რამდენჯერმე ბანდიტურ გარჩევებშიც მიიღო მონაწილეობა. გამძლეობა და ინსტიქტები, სწორედ ასეთმა ცხოვრებამ ჩამოუყალიბა.  

საბედნიეროდ, მოკრივეს ფეხში ესროლეს და არა - თავში... მაშინ დაჭრილი უაითი ტროტუარზე იწვა, სისხლი სდიოდა და საკუთარ ცხოვრებაზე ფიქრობდა. რა ვარიანტები ჰქონდა მას?! იყო შანსი, ციხეში ან მორგში აღმოჩენილიყო... ან დედამიწაზე გატარებული წლები არაფერში გამოეყენებინა და რიგით ხელმოცარულად, ან მორიგ შავკანიან კრიმინალად ქცეულიყო... უაითს არცერთი სცენარი ხიბლავდა.

დილიანმა ჭაობს თავი კრივის საშუალებით დააღწია! კრივმა მისი სიცოცხლე იხსნა! ზემოთ ხსენებული მოვლენებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ, ჩვენმა ბიჭმა დერიკ ჩისორა დაამარცხა და საჩემპიონო ქამრის მოპოვების ერთ-ერთი მთავარი პრეტენდენტია! მან მიაღწია იმას, რასაც არავინ ელოდა. ბიჭი, რომელმაც სიკვდილს თვალებში ჩახედა, დღესდღეობით მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო მძიმეწონოსანი მოკრივეა.

წარსულის ექო

2015 წლის დეკემბერში უაითი ჯოშუას დაუპირისპირდა და „ეიჯეის" რამდენჯერმე მტკივნეულადაც დაარტყა, თუმცა საბოლოოდ ამ უკანასკნელმა მეშვიდე რაუნდში ნოკაუტით იმარჯვა. ჯოშუასთან ორთაბრძოლისას დილიანის ანტურაჟი წარსულის ექოს ატარებდა! განგსტერები, აგრესია, კრიმინალი! ყველაფერი კვლავ დილიანთან იყო. შერკინება ერთ მომენტში ქუჩურ გარჩევადაც გადაიქცა, მაგრამ ჯოშუასთან მარცხის შემდეგ, ყველაფერი შეიცვალა! უაითი აღარაა ფორმიდან ამოვარდნილი მებრძოლი, რომელსაც გამძლეობა არ აქვს და მხოლოდ 6 რაუნდის განმავლობაში ჩხუბობს. იგი აღარაა ადამიანი, რომელიც კრიმინალური მენტალიტეტით აზროვნებს. იგი აღარაა პიროვნება, რომელიც საკუთარი თავის განვითარებაზე არ მუშაობს. იმ ბრძოლის შემდეგ, დილიანმა ყველაფერი გამოასწორა. 

მამაჩემმა ბაბუაჩემის მენტალიტეტით გამზარდა. ეს უკანასკნელი თვლიდა, რომ თუ მკვდარი არ იყავი, მაშინ ყველაფერი კარგად გახლდათ და მუშაობა შეგეძლო. მან ბავშვობაში ისეთი საკითხები გამათავისებინა, რომლებსაც მომავალში ჩემთვის ცხოვრებას უნდა ესწავლებინა“.

ერთხელ თევზაობისგან გადაღლილები სახლში ვბრუნდებოდით, როცა მამაჩემმა ნავი გააჩერა და მიუხედავად იმისა, რომ ცურვა არ ვიცოდი წყალში გადამაგდო. ყვირილი დავიწყე: „მამა! მამა! მიშველე ვიხრჩობი"! მაგრამ მას რეაქცია არ ჰქონია! რამდენიმე წამში ცურვა დავიწყე და ნავზე ასვლა მოვახერხე. მართალია, მას უნიკალური სტილი ჰქონდა და მკაცრი მასწავლებელი იყო, მაგრამ მამაჩემი რომ არა, დღეს ასეთი ადამიანი არ ვიქნებოდი“.

 

როგორც უკვე აღვნიშნეთ, უაითი ინგლისში ბავშვობაში ჩავიდა, თუმცა მალევე მიხვდა, რომ შავკანიანი მოზარდისთვის ბანდიტურ დაჯგუფებებში გაწევრიანებისა და სიფრთხილის გარეშე, ლონდონში გადაადგილება საბედისწერო იქნებოდა. 

ინგლისში ჩამოსვლისას მეგონა, განსხვავებული ცხოვრება დამხვდებოდა, მაგრამ არაფერი შეცვლილა. გამოვიდა ისე, რომ უბრალოდ საცხოვრებელი ადგილი შევიცვალე. ტულს ჰილში” და „ქოლდჰარბორის ქუჩაზე“ ვცხოვრობდი და ამ უბნებში განგსტერული კუთვნილების გარეშე შავკანიანი მოზარდისთვის ცხოვრება ძალიან რთულია. ძლიერი უნდა ყოფილიყავი, მაგრამ ამავდროულად ვინმეს უნდა შეკედლებოდი, რათა ცოცხალი დარჩენილიყავი. თუ ვინმე ბრძოლაში გამოგიწვევდა, საკუთარი რეპუტაცია სისხლის ბოლო წვეთამდე უნდა დაგეცვა. წინააღმდეგ შემთხვევაში შენს არსებობას აზრი ეკარგებოდა“.

თუ თავს ბრიქსტონელი ბიჭს უწოდებდი, ბრიქსტონელ ბიჭად უნდა დარჩენილიყავი, სხვა უბნებში წასვლა სიკვდილს უდრიდა“.

„პირველად, როცა დამჭრეს, „კლეპჰემში“ ვიყავი. ზაფხული იყო, წვეულებებზე ხშირად დავდიოდი და როგორც ყველა ახალგაზრდა ბიჭი, გოგონებით ვიყავი დაინტერესებული. უეცრად მეგობარმა მითხრა: „მოდი, „კლეპჰემში“ წავიდეთ. იქ უკეთ გავერთობით“, მეც ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე დავთანხმდი, რადგან ამ დროს უკვე ისეთი „ცუდი ბიჭის“ სტატუსი მქონდა, რომ დარწმუნებული ვიყავი, ჩემთან დაპირისპირებას ვერავინ გაბედავდა. სამწუხაროდ, თუ საბედნიეროდ, შევცდი. ცალმხრივი სროლისას რამდენიმე ჩვენიანი დაჭრეს, ხოლო მე ტყვია ფეხში ორჯერ მომხვდა".

მეორედ უკვე პირადული მიზეზების გამო, მომაყენეს ჭრილობა. ამ საკითხზე ჟურნალისტებთან საუბარი ნამდვილად არ მსურს“.

ლონდონში გადასვლის შემდეგ, შუბლზე იარაღი რამდენჯერმე მომაბჯინეს, დამჭრეს, გამიტაცეს და მოკვლით მემუქრებოდნენ, მაგრამ ისეთ დონემდე ვიყავი მისული, ყველაფერი ფეხებზე მეკიდა. ჯუნგლების კანონებით ვცხოვრობდი და სხვა არაფერი ვიცოდი“.

ბევრი რაღაცის გახსენება შემიძლია. „ტულს ჰილში“ ყოფნის პერიოდში, ავტობუსით მგზავრობისას თავს ვხრიდი და ვიმალებოდი, რათა ჩემს მოსისხლე მტრებს არ დავენახე. სამწუხაროდ დამალვას ყოველთვის ვერ ვახერხებდი. რამდენჯერმე უცნობი ბიჭები ავტობუსს გამოედევნენ და ჩემი დაჭრა სცადეს. სამჯერ თუ ოთხჯერ გამოუვიდათ კიდეც. ყველაზე ცუდი ის იყო, რომ ერთადერთი გამოსავალი გქონდა - გაქცევა. მათთან ჩხუბის დაწყება კარგს არაფერს მოგიტანდა, რადგან მათი რაოდენობა წამში გაათმაგდებოდა".

ჩემპიონობა ან სიკვდილი

უაითის ცხოვრებაში ცვლილებები თინეიჯერულ ასაკში დაიწყო, როცა ციხეში ყოფნისას დედამისს გულახდილად ესაუბრა. მოკრივე იხსენებს: „ვიჯექი და დედაჩემს ვუყურებდი, ჩემს წინ იყო ქალი, რომელიც ყველაფერს მერჩივნა და იგი სწორედ ჩემ გამო ტიროდა! მივხვდი, რომ არასწორად მოვიქეცი და გადავწყვიტე დედაჩემისთვის იმედი აღარასდროს გამეცრუებინა“.

ცოტა ხნის შემდეგ, დილიანს მეგობარმა კიკბოქსინგზე სიარული შესთავაზა, დღესდღეობით კი იგი ერთ-ერთი საუკეთესო მოკრივეა.

დანებებას არ ვაპირებ! უმაღლესი მწვერვალების დაპყრობა მოვახერხე და მსოფლიო ჩემპიონობის ამბიცია მთელი კარიერის განმავლობაში მექნება. შეიძლებოდა 20 წელი გისოსებს მიღმა გამეტარებინა, ნარკოტიკებით მევაჭრა, ან სულაც რომელიმე სასაფლაოზე ვყოფილიყავი დასაფლავებული, მაგრამ ფაქტია დღეს აქ ვარ და გაჩერებას არ ვაპირებ. იმედი მაქვს, ადამიანების შთაგონებას ისევ მოვახერხებ და საკუთარი გამოცდილების გაზიარების წყალობით მათ სიცოცხლეს გადავარჩენ“.

უაითის ისტორია ბერნანდ ჰოპკინსის და სხვა მებრძოლების ცხოვრებას ჰგავს. მათთვის არჩევანი ძალიან მარტივი იყო - ციხე, სიკვდილი ან კრივი!..