არის თუ არა ეს სიგიჟე? | რინერს საფრანგეთის პრეზიდენტობა სურს

ლეგენდარული ფრანგი ჯუდოკა, 37 წლის ტედი რინერი, რომელიც სამგზის ოლიმპიური ჩემპიონია (2012, 2016, 2024), საფრანგეთის 2027 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას მიიღებს.

ამ თემაზე სპორტსმენმა ვიდეო მიმართვა გაავრცელა, რომელსაც სრულად გთავაზობთ:

„დღეს ჩვენ გვერდი-გვერდ ვცხოვრობთ, ვშიშობ, რომ ხვალ ერთმანეთის პირისპირ მოგვიწევს ცხოვრებ -  ეს სიტყვები, რომლებიც რამდენიმე წლის წინ ითქვა, დღეს ისე ჟღერს, როგორც გაფრთხილება, რომლის მოსმენაც არავის უნდოდა.

შეიხედეთ ჩვენს ქვეყანაში, შეხედეთ ჩვენს ქუჩებს, სოფლებს, უბნებს. ჩვენ მივცეთ საშუალება, რომ დამკვიდრებულიყო შიში, უარის თქმა და ზოგადი მიტოვებულობის განცდა.

მე მქვია ტედი რინერი და დღეს თვალებში გეუბნებით: მე ვარ 2027 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების კანდიდატი. ვიცი, რასაც იტყვიან ჩემზე: „ის შეშლილია“, „ის სისტემის ნაწილი არ არის“, „არ იცის წესები“, „არასოდეს ყოფილა პოლიტიკაში“.

მაგრამ დაუსვით საკუთარ თავს შეკითხვა: რა არის დღეს სიგიჟე? არის თუ არა სიგიჟე უარი თქვა იმის დანახვაზე, რომ საფრანგეთი ყოველდღიურად უფრო და უფრო ინგრევა ვალების სიმძიმის ქვეშ? იმის ყურება, თუ როგორ უყურებს საკუთარ თავს ღარიბად ასეთი მდიდარი ქვეყანა?

არის თუ არა სიგიჟე იმის ატანა, რომ დედა ან მამა კბილებს აჭერს კალათის შევსებისას? ან კანკალებს, როდესაც შვილი გარეთ გადის, რადგან ქუჩა ხულიგნებს დავუტოვეთ და სახელმწიფოს ავტორიტეტი გაქრა?

არის თუ არა სიგიჟე იმის ატანა, რომ ზურგს არ ვაქცევთ იმ სისტემის თვალთმაქცობას, სადაც ვინც ადრე დგება, მძიმედ შრომობს და წესებს იცავს, ვეღარ უძლებს ყველასთვის გადახდას?

არის თუ არა სიგიჟე, რომ აღარ ითმენ ბიუროკრატიულ სიმძიმეს?

არის თუ არა სიგიჟე უარის თქმა იმაზე, რომ ახალგაზრდას მომავალი დაუნგრიო მხოლოდ იმიტომ, რომ არ აქვს „სწორი“ ნაცნობები, „სწორი“ გვარი ან „სწორი“ ფერი?

თუ თავის დახრისა და ქაოსისთვის უარის თქმა მიჩნევს შეშლილად, მაშინ დიახ, სრულიად შეშლილი ვარ.

მე არ ვიქნები ისეთი, ვინც ყურებას აგრძელებს, თუ როგორ იწვება ქვეყანა და თავისთვის გამართლებებს ეძებს. ჩემი ცხოვრება კათედრის მიღმა არ გამიტარებია, ბრძოლა ყოველთვის ჩემი ნაწილი იყო. ვიცი, რას ნიშნავს ბრძოლა, დაცემა და ყოველთვის წამოყენება, მაგრამ ნამდვილ ცხოვრებას ვიცნობ: ვიცი რეალური ძალისხმევისა და იმ შრომის ფასი, რომელიც პატივისცემას იმსახურებს. ზუსტად იმ შრომის, რომელმაც საფრანგეთის ფერები ყველა კვარცხლბეკზე აანთო. იმავე შრომის, რომელმაც თამაშების დროს ყველა გაგვაერთიანა და ამაყი გაგვხადა.

საფრანგეთს არ სჭირდება პროფესიონალი პოლიტიკოსი, რომელიც გაკვეთილებს კითხულობს და მთელი დღეები ჩხუბობს. მას სჭირდება საღი აზრი, სიმტკიცე, სამართლიანობა და სახელმწიფო, რომელიც ყველაფერს თავის ადგილზე აყენებს. ამას გავაკეთებ თქვენთან ერთად და თქვენთვის. ერთადერთი და განუმეორებელი გამარჯვება, რომელიც ითვლება, არის ჩვენი – ფრანგების, ყველა ფრანგის გამარჯვება.

ასე რომ, ერთად ვიბრძოლოთ იმ საფრანგეთისთვის, რომელიც გვინდა. გაუმარჯოს საფრანგეთს, გაუმარჯოს რესპუბლიკას!''