„ცუდ შედეგებში დამნაშავე მარტო ის არ ყოფილა, მაგრამ“ - ვინ უნდა დაიცვას ლივერპულის კარი მომავალ სეზონში

გავლენიანი გამოცემა The Athletic-ი „ლივერპულის“ მეკარეების შესახებ წერს და განიხილავს ვარიანტებს, თუ ვინ უნდა დაიცვას მომდევნო სეზონში მერსისაიდული გუნდის კარი. ბუნებრივია, ყურადღების ცენტრში ალისონ ბეკერი და გიორგი მამარდაშვილი არიან.

რა წერია სტატიაში:

მომდევნო 12 თვის განმავლობაში — ან შესაძლოა უფრო მალეც — „ლივერპულს“ მოუწევს იფიქროს იმ პოზიციის მომავალზე, რომელიც ბოლო რვა წლის განმავლობაში დიდ ყურადღებას არ ითხოვდა. 2018 წლის ივლისიდან პირველ მეკარედ ალისონის ყოფნა საიმედოობის გარანტია იყო, იმის მიუხედავად, რომ ბოლო სეზონებში მისი ტრავმების რაოდენობამ იმატა, თუმცა „ენფილდზე“ მისი დრო დასასრულს უახლოვდება. „ლივერპულს“ სურს, რომ ბრაზილიელი, რომელსაც ოქტომბრის დასაწყისში 34 წელი უსრულდება, გუნდში თავისი კონტრაქტის ბოლო, 2026/27 წლების სეზონშიც დარჩეს და მიუხედავად ამ ზაფხულს მისი შესაძლო წასვლის შესახებ გავრცელებული ხმებისა, მოსალოდნელია, რომ ის კლუბში დარჩება. როდესაც ის საბოლოოდ გადაწყვეტს „ენფილდის“ დატოვებას (სავარაუდოდ მომდევნო სეზონის ბოლოს, როცა მისი კონტრაქტი ამოიწურება), ალისონი კლუბიდან წავა როგორც ლეგენდა და პრემიერ ლიგის ეპოქაში „ლივერპულის“ ყველაზე ნიჭიერი მეკარე, ამიტომ მისი ადგილის დაკავება ძალიან რთული გამოცდა იქნება. არის თუ არა კლუბში ამჟამად მყოფი რომელიმე სხვა მეკარე ამ ამოცანისთვის მზად? განიხილება თუ არა მისი ყოფილი შემცვლელის, კაიომჰინ კელეჰერის დაბრუნება — მოთამაშის, რომელიც კლუბს ასე კარგად იცნობს?

რაც შეეხება გიორგი მამარდაშვილს, ტანმაღალი ქართველი მეკარე გუნდს ესპანური „ვალენსიადან“ ორი წლის წინ გრძელვადიანი ინვესტიციის სახით შეუერთდა, რადგან „ლივერპული“ მას ალისონის ბუნებრივ მემკვიდრედ განიხილავდა. „ენფილდზე“ გადასვლის მომენტიდან მამარდაშვილის ამბიცია ნათელი იყო: ის საკუთარ თავს მომავალ პირველ ნომრად ხედავდა და კლუბში სწორედ იმ მიზნით მივიდა, რომ საბოლოოდ ეს როლი დაეკავებინა. მიუხედავად იმისა, რომ სადებიუტო სეზონში ის მოსალოდნელზე ხშირად თამაშობდა (რაც ძირითადად ალისონის მიერ ტრავმების გამო გამოტოვებულმა დიდმა პერიოდებმა განაპირობა), ეს მაინც ინგლისურ ფეხბურთთან ადაპტაციის სეზონი იყო. ყველა ტურნირზე ჩატარებულ 20 მატჩში მამარდაშვილმა გამარჯვებულ გუნდში ყოფნა მხოლოდ ექვსჯერ შეძლო და რამდენიმე ასპექტში ხარვეზები ჰქონდა. ჩანდა, რომ ის კარში იმავე დონის ავტორიტეტს ვერ ფლობდა და ბურთის ფეხით ამოტანა მისი სუსტი წერტილი იყო, თუმცა ამ უკანასკნელში მას არც თანაგუნდელები ეხმარებოდნენ.

ალისონისგან განსხვავებით, რომელიც მარჯვენა ფეხით ძლიერად თამაშობს, ნათელი გახდა, რომ მამარდაშვილი მარცხენა ფეხით უფრო ზუსტი და სტაბილური იყო, თუმცა გახსნილი თამაშისას ბურთის განაწილებისთვის მის გამოყენებას ყოველთვის ვერ ახერხებდა. სტატისტიკური გრაფიკები აჩვენებს, რომ მისი გადაცემების უმეტესობა (54%) მარჯვნივ მიდიოდა, მაშინ როცა ალისონის შემთხვევაში საპირისპირო სურათი იყო — ის შემთხვევათა 60%-ში ბურთს მარცხნივ აწვდიდა. მართალია 25 წლის მეკარემ არაერთი მნიშვნელოვანი სეივი შეასრულა და მისი თამაშისას „ლივერპულის“ ცუდ შედეგებში მხოლოდ ის არ ყოფილა დამნაშავე, თუმცა დარტყმების მოგერიების კუთხით მანაც ვერ აჩვენა ისეთი შედეგი, როგორსაც მისგან მოელოდნენ. აქ მთავარი საზომი აცილებული გოლების მაჩვენებელია, რომელიც გვიჩვენებს, თუ რამდენად მეტ ან ნაკლებ გოლს უშვებს მეკარე მოსალოდნელთან შედარებით. როგორც ირკვევა, მათი კარის მიმართულებით წამოსული დარტყმების სირთულიდან გამომდინარე, როგორც ალისონი, ისე მამარდაშვილი პრემიერ ლიგის სხვა მეკარეებთან შედარებით საშუალოზე დაბალ შედეგს აჩვენებდნენ. ახლა მამარდაშვილი ელოდება, თუ რას შესთავაზებს მას ახალი მთავარი მწვრთნელი ანდონი ირაოლა. 2024 წლის ზაფხულში, როდესაც ის „ლივერპულში“ ახალი გადასული იყო, იჯარით ირაოლას ყოფილ კლუბში, „ბორნმუთში“ უნდა წასულიყო, თუმცა იმ სეზონში იჯარით ისევ „ვალენსიაში“ დაბრუნდა, ასე რომ, ესპანელი სპეციალისტი მის სათამაშო სტილს კარგად იცნობს.

შეგახსენებთ, რომ გასულ სეზონში, გიორგი მამარდაშვილმა „ლივერპულის“ მაისურით ყველა ტურნირზე 20 მატჩი ჩაატარა, 34 გოლი გაუშვა და კარი მშრალად მხოლოდ სამ შეხვედრაში შეინახა.