„სამი C“-ს მოდელი - როგორ იშოვა ლაიფციგმა მილიარდ ევროზე მეტი
RB „ლაიფციგის“ გარდაქმნაზე ერთზე მეტი სტატისტიკა არ მეტყველებს — მხოლოდ რვა წელიწადში ფეხბურთელების გაყიდვებიდან მიღებული მილიარდ ევროზე მეტი. Secolo XIX-ის ცნობით, ეს მაჩვენებელი იან დიომანდეს „რეალში“ ტრანსფერმა კიდევ უფრო გაზარდა.
2007 წელს დაბადებული კოტ-დ’ივუარელი ვინგერი იან დიომანდე მადრიდულ კლუბში 120 მილიონი ევროს სანაცვლოდ გადავიდა, ბონუსების გათვალისწინებით კი ტრანსფერის ღირებულებამ შესაძლოა 140 მილიონ ევროს მიაღწიოს. ეს „ლაიფციგის“ სატრანსფერო საქმიანობის ისტორიაში უმაღლესი მაჩვენებელია.
კლუბის ისტორია შედარებით ხანმოკლეა. 2009 წელს „რედ ბულის“ დამფუძნებელმა დიტრიხ მატეშიცმა საქსონიური კლუბი SSV Markranstädt შეიძინა, რომელიც იმ დროს გერმანიის სამოყვარულო ლიგებში ასპარეზობდა. პროექტს მოგვიანებით RasenBallsport Leipzig ეწოდა, კლუბის ლოგოზე კი ავსტრიული ჯგუფის სიმბოლო -ორი წითელი ხარი გამოჩნდა.
მხოლოდ ათწლეულზე ოდნავ მეტ დროში „ლაიფციგმა“ გერმანული ფეხბურთის ელიტაში დაიმკვიდრა ადგილი. კლუბმა ჩემპიონთა ლიგის ნახევარფინალში ითამაშა და ორჯერ მოიგო გერმანიის თასი, ერთხელ კი გერმანიის სუპერთასი.
თუმცა „ლაიფციგის“ მთავარი განმასხვავებელი ნიშანი ეკონომიკური მოდელია. კლუბი ახალგაზრდა და პერსპექტიულ ფეხბურთელებს იძენს, მათ განვითარებისთვის შესაბამის გარემოს უქმნის და შემდეგ გაზრდილი ღირებულებით ყიდის. ამ სტრატეგიამ სატრანსფერო ბაზარი კლუბისთვის ღირებულების შექმნის ერთ-ერთ მთავარ წყაროდ აქცია.
„სამი C“-ს მოდელი
„რედ ბულის“ საფეხბურთო ფილოსოფია წლების განმავლობაში რალფ რანგნიკის მუშაობას ეფუძნებოდა. მოდელს ხშირად სამი „C“-თი აღწერენ: „Concept“ - მკაფიო და ცნობადი სათამაშო იდენტობა; „Competence“ - სკაუტინგის ფართო ქსელი; და „Capital“ - ახალგაზრდა ფეხბურთელებში ინვესტირების შესაძლებლობა.
კლუბის სტრუქტურის ცვლილების მიუხედავად, ეს პრინციპი დღემდე შენარჩუნებულია. „ლაიფციგი“ „რედ ბულის“ საფეხბურთო სისტემის ნაწილია, რომელშიც ასევე შედიან „რედ ბულ ზალცბურგი“, „ნიუ-იორკ რედ ბულსი“ და „რედ ბულ ბრაგანტინო“. ეს კლუბს სხვადასხვა ბაზარზე ნიჭიერი ფეხბურთელების მოძიებისა და მათი განვითარებისთვის ერთიანი სპორტული და კომერციული სისტემის გამოყენების შესაძლებლობას აძლევს.
შედეგი სატრანსფერო ბალანსშიც ნათლად ჩანს. Secolo XIX-ის ინფორმაციით, ბოლო რვა წლის განმავლობაში „ლაიფციგმა“ ფეხბურთელების გაყიდვებიდან 1.066 მილიარდი ევროს შემოსავალი მიიღო.
ამავე პერიოდში ფეხბურთელების შეძენასა და გაყიდვას შორის სხვაობა კლუბისთვის დაახლოებით 200 მილიონი ევროს დადებითი ბალანსით დასრულდა.
ბიურკიდან დიომანდემდე
ამ სატრანსფერო სერიის ერთ-ერთი პირველი მნიშვნელოვანი გარიგება 2017/18 წლების სეზონში შედგა, როდესაც ინგლისელი ოლივერ ბიურკი „ვესტ ბრომვიჩში“ დაახლოებით 15-17 მილიონ ევროდ გაიყიდა. ამის შემდეგ „ლაიფციგმა“ სულ უფრო მასშტაბური გარიგებების განხორციელება დაიწყო.
ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი შემთხვევა იოშკო გვარდიოლის ტრანსფერია. ხორვატი მცველი „დინამო ზაგრებიდან“ „ლაიფციგში“ გადავიდა, 2023 წლის ზაფხულში კი „მანჩესტერ სიტიმ“ მის სანაცვლოდ 90 მილიონი ევრო გადაიხადა.
ბოლო წლებში ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებული გაყიდვა ბენჟამინ შეშკოს ტრანსფერიც გახდა. სლოვენიელი თავდამსხმელში „მანჩესტერ იუნაიტედმა“ 76.5 მილიონი ევრო გადაიხადა.
„ლაიფციგიდან“ ევროპული გრანდის მიმართულებით წავიდა დანი ოლმოც. „დინამო ზაგრებიდან“ შეძენილმა ესპანელმა გერმანულ კლუბში ოთხი სეზონი გაატარა, შემდეგ კი „ბარსელონაში“ დაახლოებით 61 მილიონ ევროდ გადავიდა.
„ლაიფციგის“ ყველაზე ძვირადღირებული გაყიდვები
იან დიომანდე → „რეალი“ — 140 მილიონი ევრო ბონუსების ჩათვლით
იოშკო გვარდიოლი → „მანჩესტერ სიტი“ — 90 მილიონი ევრო
ბენჟამინ შეშკო → „მანჩესტერ იუნაიტედი“ — 76.5 მილიონი ევრო
დანი ოლმო → „ბარსელონა“ — 61 მილიონი ევრო
ლოის ოპენდა → „იუვენტუსი“ — 43 მილიონი ევრო
ადემოლა ლუკმანი → „ატალანტა“ — 17 მილიონ ევრომდე
ოლივერ ბიურკი → „ვესტ ბრომვიჩი“ — დაახლოებით 17 მილიონი ევრო
RB „ლაიფციგის“ მოდელის წარმატება განსაკუთრებით თვალსაჩინო ხდება, როცა მის სატრანსფერო შემოსავალს
სხვა ევროპული კლუბების ანალოგიურ მაჩვენებლებს ვადარებთ და ვხედავთ, რამდენად გამორჩეულია მისი ფინანსური ეფექტიანობა.
