რეგისტრაცია
როდმანი... რომელი ის გიჟი?

კალათბურთი ძაან ბევრს უყვარს, მიზეზებიც ბევრია... ჯორდანი, კობი, ლებრონი, „ტიმი დი“, ჩემთვის პირადად, მანუ ჯინობილი. აი იდეაში რა არის კალათბურთის ხიბლი? "ჩატენვა", „ნოუ ლუქ პასი“, „ალეი უპი“ თუ „ბაზერ ბითერი“?..

ერთი სიტყვით შეტევა, მაგრამ დღეს მინდა იმ კალათბურთელზე ვილაპარაკო, ვინც ფულს სულ სხვა სტილის კალათბურთით შოულობდა.

ბევრისთვის ის თვით ექსტრავაგანტულობაა, ის ხომ სულ თმას იღებავდა, სულ სკანდალები, თავის ქორწილში საქორწინო კაბითა და თაიგულით (!!!) მივიდა (ამ ისტორიაზე მართლა სულ მეცინება).

როგორც მისი დეტროიტელი თანაგუნდელი ჯო დუმარსი ამბობდა, როდესაც ის სათამაშოდ გადიოდა, ყველა ეს სკანდალი გართობა და იდიოტობები ავიწყდებოდა და პარკეტზე უბრალოდ აქილევსივით იბრძოდა.

როდმანი იყო მცველი, ოღონდ მარტო მცველი იყო, მას თითქოს შეტევა არ აინტერესებდა...

ზუსტად როგორ გითხრათ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, სიამოვნებას ის ერთი რამისგან იღებდა, უბრალოდ ამოირჩევდა საუკეთესო მოთამაშეს მეორე გუნდიდან და მთელი თამაში ტვინს უბურღავდა, ოღონდ მართლა ტვინს უბურღავდა. ძალიან რთულია ეს ყველაფერი სიტყვებით გადმოსცე.

უბრალოდ უნდა ნახო, როგორ ებრძოდა ის კარლ მელოუნს, მეჯიქ ჯონსონს, თვით ჯორდანსაც... და უბრალოდ კი არ ებრძოდა, არამედ ჭამდა მათ. როდმანს ძაან ფეხებზე ეკიდა ავტორიტეტები, ის უხეშობდა, მაგრამ არავის ატარებდა და თუ ვინმე მას დაჩაგრავდა, მაშინ დენისის გუნდი წააგებდა.

ცალკე სასაუბრო თემაა იმდროინდელი თამაშის სტილი ან დეტროიტის ის ,,ცუდი ბიჭების" კრებული. ერთხელ როდმანმა თქვა, ლებრონი ჩვენ დროს ჩვეულებრივი კალათბურთელი იქნებოდაო, რაზეც „მეფის“ თანაგუნდელმა დელადედოვამ უპასუხა, როდმანი ახლა ჩვეულებრივი კალათბურთელი იქნებოდაო.

რეალურად ახლა როდმანი ვეღარ ითამაშებდა, ის დაცვა რასაც დენისი თამაშობდა, ახლა ყველა თამაშში ტექნიკური იქნებოდა, მას უბრალოდ ნერვები არ ეყოფოდა, რომ დღევადელი "ბალეტი" ეთამაშა. 

კარგია თუ არა კალათბურთის ასეთი ცვლილება, ეს მეორე საკითხია, მაგრამ ფაქტია ორგზის საუკეთესო დამცველი კავაი ლეონარდის დაცვა მაშინდელ დროში, ვიღაცას აი ძაან უკბილო ხუმრობად მოეჩვენებოდა. მაშინ უბრალოდ გჭამდნენ, გირტყამდნენ, თავზე გაფარებდნენ ოღონდ გაეჩერებინე და ამ ბინძურ ეპოქაში, ყველაზე ბინძური სწორედ ჩვენი დენისი იყო.

მის მიღწევებს ალბათ ვერ აღწერს ის რომ 5-ჯერ მოიგო ბეჭედი, ან ის რომ საუკეთესო მცველი ხდებოდა, ან თუნდაც ის რომ 7-ჯერ თუ 8-ჯერ ზედიზედ მოიგო საუკეთესო მომხსნელის ტიტული. როდმანი არის მეომარი. ჰოკეის ენით რომ ვთქვათ, ,,ტაფგაი" პარკეტზე, რომელიც უბრალოდ გაგანადგურებს, ნერვებს მოგიშლის, აგჭრის და წაგაგებინებს. ვისაც ესა თუ ის სპორტი უთამაშია, მარტივად მიხვდება, რას ნიშნავს ასეთი მოწინააღდეგე...

ჯორჯ კარლმა, რომელიც „სიეტლის“ მთავარი მწვრთნელი იყო, სუპერფინალში დამარცხების მერე თქვა, როდმანის გამო წავაგეთო... არადა მათ წინააღმდეგ ღმერთი თამაშობდა, იესოსთან ერთად (იესო პიპენია, როდმანმა თავისი თავი ეშმაკად მოიეხსენია ამ სამეულში). მაგრამ კარლი თავისას მიერეკებოდა, როდმანმა მოგვიგოო, აი რა სისულელეა, მაგრამ იქნებ ეგრეა, ის იყო პატარა ნაწილი, რომელიც იმ გუნდს ყველა დროის უდიადესად აქცევდა.

როდმანი რაღაცნაირი კალათბურთელი იყო, იმ ეპოქას უხდებოდა, ახლა ის ვერ წარმომიდგენია, არც ვიცი ახლა მას ვინ შევადარო...

ეს სკანდალებიც თამაშის დროს თითქოს ფეხებზე ეკიდა, ხანდახან მწყინს კიდეც მას რომ მხოლოდ სკანდალების გამო იცნობენ, იმიტომ რომ მოედანზე ის თავს აკლავდა მოწინააღმდეგეს.

მაინც მგონია რომ ის ბედნიერი კაცია, მას არ სჭირდებოდა ბევრი ქულა ან საუკეთესოს ტიტული. ის სხვანაირად დაგჩაგრავდა და მოგიგებდა.

სწორედ ეს იყო როდმანი, ყველაზე შავი და ბინძური ტიპი, რომელიც თან ტიტულებს იგებდა და თან სკანდალებსაც ასწრებდა.

ძაან მაკლია დღევადელ ნბა-ში როდმანისნაირი კალათბურთელები, ძაან დამღალა თითქოს უკვე ეტიკეტურმა „ალი უპებმა“ და „ჩატენვებმა“...

ბრძოლა მინდა და ამიტომ გამახსენდა ბინძური, მაგრამ მებრძოლი და რაღაცნაირი კაცი.

 

ბექა მახათაძე


მოიწონე სტატია
გაუზიარე სტატია მეგობარს

კომენტარები
დამალვა

პრემიერლიგა
ლა ლიგა
ბუნდესლიგა
სერია-ა
ლიგა 1